De redenen waarom deze blog een beetje stil is gevallen wil ik jullie graag vertellen: Het is een hartstikke leuke zomer tot nu toe! En ik kom wat inspiratie tekort. Maar daar zullen de vlindertjes vangen, zeeschuim en de afgelopen Gentse Feesten wel weer leven in brengen. Sommige werken nog aan hun thesis – het zijn de laatste uren mensen!! – andere genieten nog van het feit dat die hopen boeken en papier, en die schrijfkramp, nog even uitgesteld kunnen worden. Ondertussen is het terrasjesweer in Antwerpen, er wordt gezwommen in de Noordzee en in Gent worden nog steeds de leukste feestjes gegeven. Toch geef ik toe dat de verveling des te sneller mij aanvalt!!! Dus ben ik boeken gaan kopen ! En die ga ik allemaal lezen ( zo een stuk of voor de vakantie om is :p. Misschien heb ik dan weer wat blog inspiratie, tenminste dat hoop ik.

Groetjes en misschien tot ergens op coctailvol terrasje met veel zand en zicht op schoon volk!

Spend all my time waiting for that second chance, for a break that would make it okay.
There’s always some reason to feel not good enough, and it’s hard at the end of the day.
So I need some distraction, a beautiful release. Maybe I’ll find some peace tonight, but memories seep from my veins and make me empty…May I find some comfort in the arms of the angel.
Because I’m so tired of the straight life, Everywhere you turn the storm keeps on twisting
Kept on building the lies, made up for all that you lack. It don’t make no difference escaping one last time, it’s easier to believe

Based on: "Angel" from Sarah Mclachlan

"…every human life is a ritual dance around the "sublime mistake" of desire.We may or may not try to fill the emptiness of desire with sex, power, violence or death, but it is all a wasted effort…."

De zon is weg! :(:(

Misschien niet zo heel erg, want het is weer bloktijd! En als de zon schijnt ga ik altijd wandelen, ijsjes eten, en luieren in het gras van het Zuidpark. Maar toch mis ik de zon. De zon maakt iedereen zo vrolijk. Niet te warm, niet te koud, gewoon de zon. Je wordt ‘s morgens wakker en het zonnetje lacht je toe door het raam. Zalig! Nog even blijven liggen en doordromen, rechtstaan met een big smile, de volumeknop van de radio open draaien en luidkeels meezingen met een of ander fout muziekje…zoals "I’m Walking on Sunshine"!

Ik ben weer verzot op rijstpap. Vooral die van Nestlé, eigenlijk de enige rijstpap die ik eet. Terwijl ik lepel in de grote ronde ribbelige pot maak ik mijn planning tot en met 25 juni. 25 juni, zucht…de laatste dag van mijn mss wel allerlaatste examens aan de UGent. Wat zijn die jaren toch voorbij gevlogen. *traantje wegpinken*. Ik herinner mij mijn eerste examen nog: Bouwkunst I van Pr. Strauven…kuch…een ramp :p.Maar ik was dan ook geen voorbeeldig studentje in die tijd . De hoeveelheid voor dat vak was immens. Ooit Watkin gelezen? Wij moesten dat "boekje" en zijn "enkele prentjes" blokken en nog een duizenden slides erbij en… kortom het was VEEL. En ik heb een 8 gehaald. Vond dat nog straf van mijzelf, die 8! Een jaar later legde ik het een tweede keer af en het was in orde.                                                                                                                        Nu zijn we vijf jaartjes verder, scriptor KHK geweest, vriendjes gehad (?), steeds kleinere tweede zits, meer begrip, meer steun, meer vrienden en herinneringen, meer feestjes, meer pintjes, veel traantjes maar meer glimlachjes en meer en meer theater! We worden volwassener…allee dat zou toch moeten, maar ik geloof daar niet in. Waar ik wel in geloof is dat je beetje bij eetje meer en meer beseft wie je bent, wie je wil zijn en wat voor jezelf het leven inhoudt.

Maar genoeg gezever en gemeut over het verleden, ik heb dus een planning voor de toekomst gemaakt. Vooral voor de komende dagen. En ik merk al dat ik me er niet aan hou want ik moet eigenlijk zo nog een honderdtal bldz in een boek lezen over Needcompany…goe bezig Marit.         Nu de planning is haalbaar, maar er zit nergens een reservedag tussen, is misschien niet zo optimaal :s. Ik zie eigenlijk alle examens wel zitten, enkel een klote vakje niet. Sorry voor de taal, maar het vak is echt brol, ik heb er niets aan. Tegenover Amerikaanse Cultuur, ja wadde DENNIS BERTHOLD FOR PRESIDENT. Zelden kom je zo een goede prof tegen. Zijn uitleg over wat die verwacht van je op het examen is zo gedetailleerd en D U I D E L I J K, ongelooflijk. Love that guy!!! Ondankt het vele leeswerk dat ik nog nheb voor dat vak zie ik het echt wel zitten.

“People talk more than they should.” Nee, echt. Gewoon zwijgen, niet zagen, drinken, kaarten leggen, verder knuffelen is blijkbaar te moeilijk voor mensen die het meer dan gewoon goed hebben. Maar ze beseffen niet hoe goed ze het hebben. Soms ga ik zelfs niet graag winkelen omdat ik de mensen rondom mij bezig hoor en ze doen niet anders dan zagen op de prijs, de kleur, de maat, het weer, hun cellulite, hun collega’s,… niet dat ik hiermee wil zeggen dat ik een engeltje ben, integendeel zelfs. Al dat geklaag en getetter werkt veel te aanstekelijk en ik betrap mijzelf erop het uren aan een stuk te doen, zelfs als de mensen niet luisteren. Je moet er maar eens op letten hoveel seconden iemand echt naar iemand anders luistert. Ik vraag me af hoeveel er gebabbeld wordt als mijn ‘s nachts alleen in bed kruipt…Mijn eerste dag hier bij Troubleyn is alles behalve een babbeldag! Toerismeboekjes maken voor de buitenlandse kunstenaars. Over Antwerpen. Ik en Antwerpen…Ik ken zelfs mijn weg in Parijs ondertussen beter dan in mijn eigen geboortestad. Restaurantjes in Antwerpen…???…zie je die restaurantenlijst die ik heb gemaakt, das allemaal lekkers te vinden in Gent. Ik hoop binnenkort een productiehuis als deze “Fabriek van jan Fabre” te vinden in mijn studentenstadje…Indrukwekkend ding waar ik nu “werk” als productie – assistente ( toerismeboekjes maken voor de dansers :p – maar kom bij Arabesque was het ongeveer ook zo de eerste weken, no problem ). Volgende keer hoop ik wel dat ik eens een stage kan doen als dramaturg of iets meer onderzoekend gericht, alles op zijn tijd. En hoe meer ervaring hoe beter. En Sophie is een super lieve, en een knappe!! Leek ik daar maar een beetje op…Ge krijgt hier trouwens kei veel fruit en nootjes met rozijnen om binnen te spelen, allemaal veel drinken, en hihi lekkere sandwishes!!! En dat heel de zomer lang? Ja wadde mjammie, ik ben dol op eten!!!Ik ga nu mijn toerismeboekje eens kopiëren, wel dertig keer, het is heel interessant, maar ik krijg er op een of ander manier geen fotootje bij , en ik ben zo dol op fotootjes. Brabo op de voorgrond enzo . Ach ja die dansers, acteurs en muzikanten moeten dan maar zelf de stad gaan ontdekken zonder vbplaatjes. Voor gidsen heb ik jammer genoeg geen tijd, ik meen mij te herinneren dat ik zo nog twee zware papers en 7 examens heb binnen een maand…EEN MAAND…maw STRESS…!Dus hopelijk wordt er wat minder afgetetterd over onnuttige zaken, want anders…boze marit…en dat willen we ni

Emma

Oke het is een gewoon doodnormaal tv programma met allemaalmensen die een leven leiden/"lijden" met een hoog soapgehalte

Maar het zijn wel lieve mensen, mooie mensen en grappige mensen. Vooral Emma!

I could almost remember your face. It was almost a very good bye, but dialtones tend to make me cry. Knowing that I just left it all behind, Farewell.

But now I’m here and I don’t know why. It was not really a plan, I just painted with the colours of the wind…And all I can taste is this moment, the world I see beond your pretty eyes makes me want to stay (you make me wanna stay). There’s a feeling that’s come over me, I couldn’t hide from those eyes. I was alone is this life but now I can’t pick my feet off the floor. So why am I hiding?

You’re double rainbows! You realize the effect you have over me?

Strand, zonneke, een beetje wind en de zee. Dat is wat ik nodig heb, de wind door mijn haren en wegdromen van verdere oorden, met mijn voeten in het water, zalig!
Hoewel ik niet meteen de tijd heb, met de paasvakantie in zicht heb ik het gevoel dat de koude Noordzee mij roept…"kom, Maritje, kom!", en ik volg altijd de wind,  zoals Mary Poppins, maar dan zonder paraplu.
Enkele weken geleden heb ik een première bijgewoond van Meg Stuart : "Blessed". Dit was in samenwerking met de Portugese choreograaf en danser Francisco Camacho. Het leuke aan deze voorstelling was voor mij, wanneer hij in zijn kartonnen huisje wacht tot een plotse regenbui over is, een …dansen de regen…gevoel in mijzelf! Ik moest mij inhouden om niet naar voor te lopen en onder de vele druppels te staan dansen, oke ja ik ben een Singing in the Rain fan, maar die film is ook grappig! Nee serieus, dansen in de regen, op zijn Gene Kelly’s of  op zijn Camacho’s, als je ermaar in danst en er niet op zit te staren. Het geluid van vallende druppels op de stoep, tegen je raam, in de reeds ontstane plassen,…zalig geluid. Het geluid van de regen in de bossen wanneer we wandelen naar de MatterhornHütte…zulke kleine dingen moet men meer leren koesteren.
Ik zou eigenlijk "The Great Gatsby" moeten lezen…maar elke keer als ik begin te lezen aan de eerste drie pagina’s val ik slaap, onbewust he! Toch kan ik het vak " American Culture" enorm aanraden, het wordt uitstekend gegeven en het is best interessant, in ieder geval veeeeeeeeeeel interessanter dan ik had verwacht, ben er zot van.  Moest men thesis nu eens af geraken, ik zou de Master na Master: American Studies nog zien zitten, maar die thesis he…;) en ik heb andere toekomstplannen. En de examens zijn weer in zicht en ik heb nog steeds drie zware papers af te werken, en beginnen…Maar voor de rest gaat alles goed. Ik heb namelijk een inventaris opesteld en ik vraag me af wat ik eigenlijk te klagen heb. Binnenkort zie ik zelfs een vriendin van vroeger terug en ik kijk er enorm naar uit!
En het regent paaseieren, ik ben daar zelf niet zo zot van, maar ik denk dat ik hier toch een mandje ga zetten, voor het vele bezoek van de laatste weken…Vooral Ralph en Albrecht na hun brouwerijbezoek…Ralph, je moet nog steeds je filmpje komen bekijken…ik krijg dat verdomde grappige ding niet op youtube of doorgestuurd naar begunstigden . Zo ligt hier trouwens nog steeds een filmpje van ons Tessa en iets met hondjes…Maar ik had beloofd van het niet te uploaden, en tga toch niet lukken, computergenie dat ik ben :p.
Toch even reclame maken voor het volgende evenement :p. PARTS komt naar de Vooruit, en het volledige programma + meer info kan je hier vinden:
http://www.vooruit.be/reeks/26/    of     bij PARTS zelf!
Mij zal je daar af en toe ook wel eens vinden, zie het als de chocoladebar van de dans :p.
Als je de jonge dansers nog aan het werk wil zien, zonder er geld voor te geven gaat dat ook, maar je moet eens doorklikken via de links en zelf op avontuur gaan.
En nu komt het olifantje met de lange, schattige oren mij in slaap wiegen…nog wat meisje zonder vriendje therapie met: How to loose a guy in ten days…ik ken hem vanbuiten…en ja ik ben daar fier op…en dan…tandjes poetsen, pyama aan en dan naar bedje…
En wat dat meisje zonder…betreft…ik vind dat eigenlijk helemaal niet zo erg, het vrijgezellenleven is vrij gezellig! ( ja Kobe copyright!)

Some days aren’t yours at all, they come and go as if they’re someone else’s days
They come and leave you behind, some else’s face and it’s harsher than yours, and colder than yours
They come in all quiet, sweep up and then they leave, and you don’t hear a single floor board creak
They’re so much stronger then the friends you try to keep by your side

Dowmtown, I’m not here, not anymore, I’ve gone away
Don’t call me, don’t write

You are my sweetest downfall, I loved you first,
Beneath the sheets of paper lies my truth, I have to go
Your hair was short when we first met, He ate a slice of wonder bread and went right back to bed
And history books will forget about us, They will not mention us, not even once

You are my sweetest downfall, I loved you first
Beneath the stars came falling on our heads, but there just soft light
He told me i was beautiful and came into my bed, And he told me that I’d done alright, and kissed me till the morning light
You are my sweetest downfall
I loved you first